Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Outro

«Υπάρχει μόνο ένα βήμα από τον φανατισμό στην βαρβαρότητα»
- Denis Diderot

Μην κοιτάς που κάθε μέρα όλοι πλακώνονται με όλους. Αν το δεις στο βάθος της υπόθεσης, όλοι βολεμένοι στις κοσμοθεωρίες τους είναι. Βρήκαν ένα πρόχειρο ιδεολογικό στρατόπεδο, απ’ αυτά τα 2-3 που κυκλοφορούν τα τελευταία 3 χρόνια και οχυρώθηκαν με περίσσια βόλεψη, πότε πετώντας βέλη και πότε ορθώνοντας ασπίδες για τα βέλη των άλλων. Σχηματίστηκαν λοιπόν οι «αριστεροί», οι «φασίστες», οι «νεοφιλελεύθεροι» και κάτι ψιλά παράγωγα και θαρρούν όλοι πως ξεμπέρδεψαν με τη συνείδησή τους.

Πριν καν κάνεις κλικ στο λινκ, θα δεις ποιος είναι ο δημιουργός ή ο συγγραφέας. Είναι ο «νεοφιλελεύθερος» Μανδραβέλης; Ο «αντί-καπιταλιστής» Χατζηστεφάνου; Ο «συριζαίος» Βαξεβάνης; Τότε αμέσως αμέσως, δεν χρειάζεται καν να μπεις στον κόπο να διαβάσεις. Πού καιρός για περιεχόμενο; Η σημαία είναι ήδη σηκωμένη στο αντίπαλο στρατόπεδο, οπότε επιβάλλεται επιθετική τοξοβολία. Κάπως έτσι λειτουργεί πλέον και το ελληνικό διαδίκτυο. Γράφει το ελληνάκι; Κάποιοι διαβάζουν τον «αναρχικό», άλλοι τον «λογικό», άλλοι τον «νεοφιλελεύθερο, άλλοι τον «ΓΑΠικό», άλλοι τον «θολοκουλτουριάρη», και πάει λέγοντας. Και το ελληνάκι παλιότερα έμπαινε στη διαδικασία να προσπαθεί να εξηγεί, να αποβάλλει αυτές τις ταμπέλες γιατί στο τέλος χανόταν η ουσία των γραφόμενών του. Αργότερα, διαφάνηκε απλά η ματαιότητα όλων αυτών των εξηγήσεων. Αν ο άλλος θέλει σώνει και καλά, ή έχει την ανάγκη να σε διαβάζει μέσα από συμβατικά φίλτρα που του έχουν πλάσει τα ΜΜΕ ή ο ιδεολογικός γκουρού του, τότε δικαίωμά του να το κάνει. Τί και αν εσύ κράζεις τις ταμπέλες, τα ιδεολογικά στρατόπεδα, τα δόγματα και τους δημαγωγούς. Τί και έχεις και disclaimer πρώτο πρώτο στο ιστολόγιό σου; Αυτά είναι ρητορικές πολυτέλειες την εποχή του συναισθηματικού παρορμητισμού και της συσσωρευμένης οργής.

Παλιότερα, σε εκείνο το άρθρο για τον «ομορφάντρα», της Χριστίνας Ταχιάου, που είχε ξεσηκώσει τα πλήθη του διαδικτύου, η εισαγωγή πήγαινε ως εξής: 

«Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ».

Κάπου εκεί σκάλωσα. Διάβασα και το υπόλοιπο άρθρο, κάπου συμφώνησα, κάπου διαφώνησα. Δεν έχει σημασία. Εγώ είχα κολλήσει στην πρώτη παράγραφο, και συγκεκριμένα σε εκείνο το «Άρα, το λάθος είμαι εγώ». Φαντάστηκα την αρθρογράφο, γνωρίζοντας εξ’ αρχής τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε, να ζωγραφίζει ένα στόχο στο στήθος της σα να λέει «Είπα ότι ήθελα να πω, τώρα βαράτε». Αναγνωρίζοντας εξ΄αρχής ποια «κουμπιά» του νεοέλληνα θα πάταγε και πόσο προβλέψιμη θα ήταν η αντίδρασή του.

Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ τα τελευταία δύο χρόνια, λίγο πριν πατήσω «δημοσίευση». Γνωρίζω από την αρχή ότι θα επισκεφτούν την ανάρτηση οι κακόβουλοι, θα ψάξουν στα γρήγορα μία-δυο φράσεις που θα τους τσιτώσει, και θα αρχίσουν τα βέλη. Αντίστοιχα θα έρθουν και οι καλόβουλοι, κυρίως για να φορτώσουνε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση τις δικές τους φαρέτρες. Και στο τέλος πάντα καταλήγω να λέω «Ξέρεις τι; Αυτά είναι απλά προσωπικές μου αντιλήψεις. Γνωρίζω την υποκειμενικότητά τους, άρα μπορεί να κάνω και λάθος. Αλλά τώρα στα 37 μου, έτσι μου τα σκάει, και επειδή θέλω να τα βγάλω προς τα έξω, τα γράφω σε ένα blog. Πέρα από αυτό, χαλάρωσε…»

Η βολεμένη κοινωνία όμως δεν έχει καιρό για τέτοιου είδους χαλάρωση. Η βολεμένη κοινωνία χρειάζεται δόγματα και ιδεολογικά στρατόπεδα, για να μη δείχνει την ανασφάλειά της. Η βολεμένη κοινωνία θα εκλέξει τους πολιτικούς που την κρατάνε σε αυτή την κατάσταση ώστε να νιώθει ότι πατάει σε κάποιο θεμέλιο. Αν αυτό το θεμέλιο είναι τα φαντάσματα από έναν Εμφύλιο που τέλειωσε πριν 60 χρόνια, ας είναι. Αν είναι ο ψευτοσοσιαλισμός του ΠΑΣΟΚ του ’80, ας είναι. Αν είναι η άνοδος του φασισμού, νόμιμα και με τη βούλα, ας είναι και αυτό. Δε θα τα χαλάσουμε στους ορισμούς. Το βασικό είναι να υπάρχει θεμέλιο. Να υπάρχει το δίπολο του Καλού και του Κακού. Του άσπρου και του μαύρου. Της ευκολίας να ανήκεις κάπου, αντί της συνεχούς αναζήτησης, της αοριστίας, της μη ένταξης.

Οι αναρτήσεις στο παρόν ιστολόγιο δεν αραιώνουν επειδή δεν υπάρχει κάτι για σχολιασμό από την επικαιρότητα. Ίσα ίσα. Αραιώνουν γιατί αν έπρεπε να γραφτεί κάτι, τότε θα ήταν μία ανάρτηση που μπορεί να γράφτηκε πριν 3 ή 4 χρόνια. Και η επαναληψιμότητα, για χάρη της επισκεψιμότητας δεν με αφορά ιδιαίτερα. Σε περίπου δύο μήνες, το «ελληνάκι» κλείνει πέντε χρόνια. Και αν ποτέ είχες το χρόνο και τη διάθεση να διαβάσεις κάθε μία από τις 455 αναρτήσεις του ίσως και να διαπίστωνες ότι σε γενικές γραμμές, τα ίδια πράγματα γράφονται. Με η χωρίς μνημόνιο. Με οποιαδήποτε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Πριν και μετά την «αγανάκτηση». Πριν και μετά την είσοδο των νεοναζί στη Βουλή. Επειδή κατά κανόνα το ελληνάκι γράφει με τον ίδιο τρόπο που σκέφτεται και στην πραγματική του ζωή. Σκαλίζει σε βάθος μπας και κατανοήσει τις αιτίες. Με κυνισμό απέναντι στα συμπτώματα γιατί κατανοεί την δευτερεύουσα σημασία τους. Γιατί κατανοεί αυτές τις μπανάλ σαχλαμάρες του Σωκράτη πως όσο πιο πολύ μαθαίνει, τόσο ανακαλύπτει ότι δεν ξέρει μία.

Σε μία ανάρτηση είχα γράψει: «Ο πραγματικός κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος από το τρίγωνο Εξάρχεια – Σύνταγμα – Ομόνοια ή από το ελληνικό timeline του twitter. Τα πολιτισμικά στοιχεία, η ιστορία, οι εμπειρίες και οι ανθρώπινες πράξεις και σκέψεις, είναι χιλιάδες φορές περισσότερες από αυτές με τις οποίες «πνιγόμαστε» καθημερινά. Κάπως έτσι απαξίωσα και τις ταμπέλες, με τις οποίες σε πρήζω κάθε λίγο και λιγάκι. Πνιγόμαστε σε μία κουταλιά μπαγιάτικη σούπα και κάθε φορά που το πολιτικό θερμόμετρο παίρνει φωτιά (sic), μαρτυρούμε τις ίδιες κλειστόμυαλες, ανιστόρητες και εγωκεντρικές απόψεις, η ζύμωση των οποίων μας έχει φέρει ως εδώ. Από πολιτικούς, «ειδήμονες», «τήλε-ευαγγελιστές», και υπερήφανους Ελληναράδες, μέχρι κάτι ένθερμους πιτσιρικάδες που ανακαλύπτουν τον τροχό και θεωρούν υποχρέωσή τους να το φωνάζουν μέσα στα αφτιά μας για χιλιοστή φορά».

Και σε μία άλλη: «Σε άλλες κοινωνίες, υπάρχει ανεκτικότητα για όλη αυτή την πανανθρώπινη σύνθεση. Στη δική μας, τα περιθώρια ανοχής είναι πολύ μικρότερα. Η υποκειμενική οπτική γωνία επισκιάζει αυτό το πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων. Η διαφορετικότητα πάντα ήταν υπό διωγμό στην Ελλάδα, γιατί η έλλειψη εμπιστοσύνης ήταν ανέκαθεν το πρώτο στοιχείο στις κοινωνικές μας επαφές. Υπάρχουν αρκετοί ιστορικοί και κοινωνικοπολιτικοί λόγοι για αυτό και που μας διαφοροποιούν από άλλες, πιο ανεκτικές κοινωνίας, αλλά δεν αφορούν το παρόν».

Κάπως έτσι κατανόησα και  το «λάθος» που λέγαμε. Δεν υπάρχει κανένα λάθος με την κοινωνία μας. Αυτή λειτουργεί όπως λειτουργεί, με τους πολίτες της, τους πολιτικούς που εκλέγουν και τα σκεπτικά τους σε μία διαρκή ζύμωση. Με τους «πασόκους», τους «αριστερούς», τους «νεοφιλελεύθερους», τους «αντιεξουσιαστές» και τους «φασίστες». Σε ένα εσωστρεφές φάσμα ιδεολογιών που φτάνει κοντά στους δύο αιώνες τώρα. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο παίζεται το παιχνίδι και σε αυτό καλείται να παίξει όποιος θέλει να αναγνωρίζεται ευρέως η γνώμη του. Εγώ αδυνατώ πλέον να συνεχίσω σε αυτό το παιχνίδι. Αναγνωρίζω ότι το λάθος τελικά είμαι εγώ.


40 σχόλια:

  1. κρίμα ανδ δεν ξαναγράψεις, αν κατάλαβα καλά...αλλά είναι αρκετοί που δεν ανήκουν σε αυτήν την Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το λάθος είναι ανώτερο της τέχνης.


    Μπορεί να πήρες την απόφαση σου να σταματήσεις το ελληνάκι. Δίκό σου το blog δική σου και η απόφαση. Δεν μπορώ να σε σταματήσω.

    Ανέβασες λοιπόν και την τελευταία σου ανάρτηση και αιτιολόγησες το σκεπτικό της απόφασης σου και κατα βάση, προσωπικά δε διαφωνώ.

    Πού διαφωνώ;

    Μπορεί να μην το πιστεύεις αλλά δεν είσαι το μόνο "λάθος" αυτής της κοινωνίας. Υπάρχουν αρκετά, αλλά δυστυχώς δεν ακούγονται. Γιατί; Μα το εξήγησες καλά στο σκεπτικό σου! Γιατί έχουν κουραστεί να προσπαθούν να εξηγήσουν τα αυτονόητα, να προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες και βέβαια να προσπαθούν να ακουστούν. Γιατί, όπως ξέρεις, τα λάθη δεν φωνάζουν, δεν βρίζουν δεν απελούν και δεν γελοιοποιούν τους συνομιλητές τους. Δεν έχουν πιασάρικα επιχειρήματα με θεωρίες συννομωσίας και ίντριγκες για να ξεσηκώσουν τα πλήθη.

    Άλλοι πάλι, σαν και εμένα, έχουν παραδόσει πριν καν αρχίσουν, αφήνοντας σε καλύτερους χειριστές της γλώσσσας, σαν και εσένα, αυτά που έχουν να πουν. Και βρίσκουν παρηγορία, διαβάζοντας αραιά άρθρα με αυτονόητα, κάθε φορά που αισθάνονται "τόσο μόνοι" μέσα στην ίδια τους την κοινωνία.

    Το τοπίο που περιγράφεις είναι υπαρκτό. Οι περισσότεροι είναι κατασταλαγμένοι πίσω από σημαίες. Λίγοι όμως δεν είναι. Ή καλύτερα έχουν μόνη σημαία τους τη λογική. Και αυτών η φωνή ήταν το ελληνάκι μέχρι σήμερα. Μια από τις ελάχιστες στο διαδίκτυο, και αν σταματήσει να μιλάει (το ελληνάκι) τότε θα είναι κέρδος για αυτές τις "σημαίες" που περιγράφεις.

    Εν κατακλείδι, για μένα θα είναι πολύ λυπηρό να περιμένω μάταια να εμφανιστεί το (1) δίπλα στο ελληνάκι στο feedly. Για να διαβάσω ας πούμε...
    Αγαπητοί αγανακτισμένοι... πώς τα περάσατε στις διακοπές;



    Εις το επανιδείν,

    Ισοβίτης



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δε δικαιουμαι να σε καλεσω να συνεχισεις γιατι πρωτος τα παρατησα. Αλλα ειμαι πεπεισμενος οτι ο λογος σου θα λειψει. Μιλας εκ μερους περισσοτερων απο οσους ισως νομιζεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κρίμα και εγώ πίστευα ότι θα σταματήσεις όταν καταλάβεις πως γράφεις μαλακίες συνήθως (εκτός απ' όταν γράφεις τα αυτονόητα). Αντ'αυτού σταματάς επειδή οι άλλοι είναι μαλάκες (εν ολίγοις). Αυτά τα ψευτοθυματίστικα τύπου "δεν φταις εσύ κοινωνία, εγώ φταίω" είναι του κώλου και αναλύονται στον αβάσταχτο πειρασμό της αθωότητας που σε διακατέχει.

    Ένα αλαφρυντικό σου δίνω. Ότι επειδή σ'αρέσει και εσένα το μπούτι και στον βιαστή το μπούτι, δεν είσαι και εσύ βιαστής.

    Εκφράζω την αντίθετη γνώμη από την κρατούσα που θα δεις στα περισσότερα σχόλια. Μην το παίξω συμΠάσχος στα ψέματα δηλαδή.

    Καλή επιτυχία ωστόσο εύχομαι, σε ό,τι.
    Άλλωστε μην ξεχνάς, να σε διαβάζουν ενώ δεν συμφωνούν μαζί σου, είναι μεγαλύτερη κειμενογραφική επιτυχία από το να σε διαβάζουν στο μοτίβο του Πεσταχρυσοστομεναγιασειοστομασου.
    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μου φαίνεται πως τα παίρνεις πολύ στα σοβαρά.

    Ο κάθε κατα πιεσμένος βγάζει το άχτι του στο διαδίκτυο και μια ντουζίνα άνθρωποι μοιάζουν με 10.000.

    Ακριβώς αυτό που είπες πριν "βολεψάκηδες", σκούζουν και γαμάνε στο διαδίκτυο και άμα τους δεις από κοντά είναι αξιοθρήνητα μίζερα ανθρωπάκια.

    Γνώμη μου ; Άσε τα "λάθος" και τα "σωστά" και μην σκας, παράτα τα μόνο αν το γράψιμο δεν σ' εκφράζει άλλο, για κανέναν άλλον λόγο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άντε βρε ελληνάκιε, τι είναι αυτά τώρα που γράφεις;;;

    Εδώ εμείς οι πούστηδες παλεύουμε ΑΙΩΝΕΣ τώρα για το αυτονόητο και ακόμα μας φτήνουν, μας δέρνουν και μας σκοτώνουν. Εξ απ' ανέκαθεν που θα έλεγε και η καρα-Μήτση μας θέλουνε το μαύρο πρόβατο της κάθε άτιμηςμπαμπέσαςκενωνίας.

    ΑΛΛΑ ακόμα γράφουμε, ακόμα μιλάμε, ακόμα παλεύουμε με τα σωστά μας και τα λάθη μας, τις υπερβολές και τα λογικά μας, ακόμα κινηγάμε το όνειρό μας και το κυριώτερο ακόμα παλεύουμε με τους ίδιους μας τους εαυτούς (και ξέρεις πόσο δύσκολο είναι αυτό ε;).

    Και έρχεσαι εσύ τώρα και μου λες ότι τη βγάζεις δε τη βγάζεις την πενταετία και πέφτεις κάτω του θανατά.
    Άντε βρε κουτούτσικο που θες και κανάκεμα, σήκω πάνω και προχώρα!

    Υπάρχουν πολλά υπέροχα λάθη εκεί έξω. Το καθένα με τον τρόπο του.
    Σήκω πάνω σου λέω.
    We have come a long way babe!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και που φωνάζω, τίποτα δεν κάνω. Λέει ένας στίχος από τους active member.
    Εντάξει, έγραψες, τα είπες τα ξαναείπες, έκανες τη θέση σου ευρέως γνωστή, αλλά τωρα βλέπεις ότι η επανάληψη σε κούρασε χωρίς η μεγάλη μάζα να την αποδεχτεί και να αλλάξει νοοτροπία; Αναμενόμενο. Ηλπιζες κάτι καλύτερο κ απογοητεύτηκες; Κατανοητό. Έγραφες κάτι για το 10% του πληθυσμού που το ψάχνει. Που παλλινδρομει ιδεολογικά μερικές φορές πριν ισορροπήσει στην θέση του. Όχι γιατί άγεται κ φέρεται, αλλά γιατί προπονιόταν στην ανάπτυξη κριτηρίου. Αυτές οι παλινδρομήσεις όμως το έκαναν ανεκτικό στη διαφορετικότητα και στο καινούριο. Αυτό το 10% δε σε έχει ανάγκη σαν καθοδηγητή. Σε έχει ανάγκη σαν ενα μοχλό ανάπτυξης... Κριτηρίου. Έχει ανάγκη να ξέρει ότι υπάρχει και μεγαλώνει. Ο κόπος-ενέργεια που χρειάζεται για να ανεβαίνει κάτι σε ποιότητα είναι εκθετικα ανάλογος της ποιότητας. Η κόπωση σου, δείχνει την ποιότητα που επιτεύχθηκε. Και ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος. Θα έλεγα ότι σε κάθε κοινωνία, λίγο ως πολύ έτσι έχουν τα πράματα. Απλά πολιτισμικά ο ελληνικός τρόπος είναι να μην τα παρατάς. Και σαν γνήσιο ελληνακι θα μας εμπνέεις ακόμα να αμφιβάλλουμε, να το ψάχνουμε και να μην το παραταμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πιστεύω πως κάνεις λάθος Ελληνάκι. Η Ελλάδα δεν αρέσει στους Έλληνες. Που της ήρθε της άλλης συγγραφέας να γράψει το: "κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες"; και μετά η πλήρης μαζοχοκαταθλιπτική ηττοπάθεια της παράδοσης των όπλων: "Άρα το λάθος είμαι εγώ".

    Η Ελλάδα δεν αρέσει στους Έλληνες. Γι' αυτό είναι συνέχεια τόσο θυμωμένοι, πολωμένοι, ξερόλες που βρίζουν τους πάντες, που αυτοκαταστρέφονται γιατί δεν βλέπουν τον λόγο να περισώσουν κάτι που μισούν. Πόσα άλλα συμπτώματα θέλεις για κάποιον που είναι δυστυχισμένος από το περιβάλλον του; Κοίτα γύρω σου. Μισούν τον τόπο που έχτισαν και πείσμα στο πείσμα και μια που δεν έχουν και που αλλού να πάνε παριστάνουν ο καθένας τον σωτήρα από όποιο στρατόπεδο τους κάθεται καλύτερα --μη και δείξουν ούτε καν στο εαυτό τους την πραγματικότητα. Είναι για λύπηση.

    Άρα αυτός που δεν ταιριάζει στην χαβούζα είσαι εσύ. Σε κάνει όμως αυτό να είσαι "λάθος";

    Εντάξει τώρα μου λες για τους σχολιαστές, αφού ξέρουμε και γνωστούς σχολιαστές που αποδεδειγμένα διαβάζουν το 25% οποιασδήποτε ανάρτησης για να καταλάβουν μόνο σε πιο από τα δικά τους ποστ να βάλουν λινκ στο σχόλιο. Ξέρουμε σχολιαστές που σχολιάζουν έχοντας διαβάσει λιγότερο από το μισό πριν σχολιάσουν και εκείνους που σχολιάζουν για να επιμείνουν στην παθολογική τους ατζέντα ανάρτηση μετά από ανάρτηση, επαναλαμβάνοντας το ίδιο σχόλιο με άλλες λέξεις συνέχεια. Και πιστεύεις τον εαυτό σου "λάθος".

    Ο πραγματικός κόσμος μπορεί να είναι μεγαλύτερος πλατύτερος και ψηλότερος από την γεωγραφία που αξιόπιστα, υπεύθυνα και αντικειμενικά εικονογράφησες σε κάθε ανάρτηση κάνοντας το μπλογκ σου ειδικευμένο στο μόνιμο θέμα του. Και αντί για μονοτονία έφερες τα 4 χρόνια που σε διαβάζω κάτι καινούργιο στο τραπέζι με κάθε ανάρτηση. Μπορεί. Αλλά δεν έχω δει άλλο μπλογκ τόσο άξιο να αντιπροσωπεύσει στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα εκείνα που λείπουν από την Ελλάδα και να τα αραδιάσει στον πάγκο, στο δίκτυο για να τα πάρει δωρεάν όποιος έχει το μυαλό να το κάνει.

    Το κλείσιμό σου είναι λυπημένο. Είναι λάθος. Γράψε καινούργια ανάρτηση για να κλείσεις αλλά κάνε την έτσι που να αντιπροσωπεύει σωστά το έργο που κλείνει με την περηφάνια που του αποδίδουν οι αναγνώστες. Εκείνοι που διαβάζουν ολόκληρες τις αναρτήσεις.

    Και καθώς ξαναγράφεις το κλείσιμο υπό το φως που προτείνω, ίσως να καταλάβεις ότι για ανθρώπους σαν εσένα και μπλογκ σαν το δικό σου δεν υπάρχει τέλος. Μια και δεν υπήρξε αρχή. και την σκυτάλη την κρατάς όσο θέλεις --δεν υπάρχουν κανόνες.

    Ήταν λάθος που αποσύρθηκες από τα σχόλια, γενικά, αλλά το έκανες και αυτό μέρος της εικόνας σου και έγινε δεκτό.

    Το σκεπτικό της ανάρτησης, για μένα είναι λάθος. Δεν μπορείς να κλείσεις έτσι. Απλά δεν μπορείς, για αυτό και ελπίζω να μην το κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχεις άδικο. Γι' αυτό ίσως και δεν γράφω κάπου ρητά ότι τέλος οι αναρτήσεις. Εάν κάποια στιγμή μου βγει να γράψω κάτι, θα το κάνω, αλλά αυτή την περίοδο, ή μάλλον τους τελευταίους μήνες δεν υπάρχει ο αρχικός αυθορμητισμός. Ακόμα και όταν έβρισκα το χρόνο να γράψω, έπιανα τον εαυτό μου να επαναλαμβάνεται. Και υπό αυτή την οπτική δε θα ήθελα να συνεχίσω.

      Από εκεί και πέρα το είπες κι εσύ: "Μια και δεν υπήρξε αρχή. και την σκυτάλη την κρατάς όσο θέλεις --δεν υπάρχουν κανόνες." ;)

      Διαγραφή
  9. Οπως έγραψες και σύ για την Χριστίνα, ο καθένας μας παίρνει μια σκέψη των άλλων και την πάει πιο πέρα.
    Μην φοβάσαι την επανάληψη, είναι μητηρ μαθήσεως. Αργά και βασανιστικά θα συμφωνήσω.
    Ομως αν αλλάξουμε σκεπτικό έστω και σε έναν με κάποιο άρθρο μας είναι κέρδος.
    Γιατί μετά κι αυτός θα κάνει κάτι. Στην δουλειά, στην γειτονιά, στο σχολείο, στην παρέα.
    Και πίστεψέ με γίνονται σημαντικά πράγματα. Ισως όχι ακόμη ορατά. Αλλα το φυτό θέλει πρώτα ρίζα για να βγάλει καρπό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Οι αναρτήσεις στο παρόν ιστολόγιο δεν αραιώνουν επειδή δεν υπάρχει κάτι για σχολιασμό από την επικαιρότητα. Ίσα ίσα. Αραιώνουν γιατί αν έπρεπε να γραφτεί κάτι, τότε θα ήταν μία ανάρτηση που μπορεί να γράφτηκε πριν 3 ή 4 χρόνια. Και η επαναληψιμότητα, για χάρη της επισκεψιμότητας δεν με αφορά ιδιαίτερα"
    Ετσι ακριβώς νιώθουμε αρκετοί. Γεγονότα που κάποτε θα μας κινούσαν το ενδιαφέρον να σχολιάσουμε, νιώθουμε σαν να βαράμε στου κουφού την πόρτα. Κάνουμε μεταξύ μας like, σχολιάζουμε εν μέσω συμφωνίας ή δεν απαντάμε στον κάθε κακόβουλο που αναφέρεις. Πώς να συμβεί διαφορετικά άλλωστε όταν απουσιάζει η κριτική σκέψη και πρέπει να είσαι ή με τον ένα ή με τον άλλο; Για μένα το blog μου ξεκίνησε σαν προσωπική ψυχοθεραπεία. Σαν εξωτερίκευση του να μην τα κρατάω μέσα μου. Οταν αυτό αντό γυρνάει μπούμερανγκ, σταματάς. Κι εδώ καταλαβαίνω απόλυτα το FIN σου όσο και αν μου λείψουν πολύ τα κείμενα σου. Θα σου έλεγα απλώς η τελεία να γίνει άνω τελεία. Θα ήθελα να πώ και ένα ευχαριστώ για όσα έγραψες και πρόσφερες. Δεν συμφωνούσα παντα προφανώς. Σημασια όμως δεν έχει η συμφωνία αλλα ο δομημένος τρόπος σκέψης χωρίς κραυγές. Είδος σχεδόν σε εξαφάνιση. Θα περιμένω όταν κρίνεις οτι το θές να ξαναγράψεις. Εστω και αν είναι μια φορά στο χρόνο. Το μόνο σίγουρο, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Θα αφήσω κι εγώ το θλιμμένο μου αποχαιρετισμό. Η διαφωνία είναι η γονιμοποίηση της κρίσης, η ευκαιρία να δεις μία άλλη άποψη, μία θέση που στο τέλος τέλος πλουτίζει εσένα/εμένα που διαφωνείς/διαφωνώ.
    Μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα που φωτίζει καλύτερα από που μάθαμε να αποκαλούμε διάλογο ή αλήθεια, λυπάμαι πολύ που φεύγεις. Λυπάμαι που εγκαταλείπει την μπλοκόσφαιρα ένα από τα πνεύματα που διέκριναν το χώρο του ιστοχωριού από τη θολούρα της μοναδικής αλήθειας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Είναι φυσική εξέλιξη να σου έχει φύγει ο πρώτος αυθορμητισμός.

    Κάποτε όταν υπήρξα καθηγητής πληροφορικής σε λύκειο, πριν ξεκινήσω να διδάσκω, σκεφτόμουν και ονειρευόμουν ενθουσιασμένος ότι θα κάνω τους πιτσιρικάδες "αστέρια" στους Η/Υ. Ήθελα να τους μεταδώσω ότι γνώσεις είχα ώστε ο Η/Υ να γίνει εργαλείο στα χέρια τους που θα τους βοηθήσει σε όλες της πτυχές της ζωής τους μέσα στο σχολείο και έξω από αυτό..... και μετά ήρθαν οι μέλισσες.
    Έφαγα μια προσγείωση άνευ προηγουμένου. Συνέχισα όμως να παλεύω για αυτό το 10% των μαθητών που πραγματικά ήθελαν και έκανα το καλύτερο που μπορούσα για τους αδιάφορους.
    Ως (πρώην) καθηγητής και επκαιδευτής ενηλίκων θα πρέπει να σου πω επίσης ότι τα ανθρώπινα όντα μαθαίνουν πολύ δύσκολα (ιδίως τα ενήλικα γιατί έχουν παγιωμένες αντιλήψεις λόγω των εμπειριών που έχουν ζήσει - κιαυτό δε το λέω μόνο εγώ το έχει πει πριν από μένα η επιστήμη), χρειάζονται την μία επανάληψη μετά την άλλη για το ίδιο πράγμα. Συνεπώς μη σου φαίνεται παράξενο ότι ναι, είναι αναγκαίο να επαναλαμβάνεσαι.

    Σε έπεισα καθόλου;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν διαφωνώ σε αυτά που λες. Ίσως να πρόκειται περί άνω τελείας και όχι κανονικής. Επειδή όμως πάντα έβλεπα το blog ως κάτι προσωπικό και όχι δημαγωγικό ή εργαλείο για opinion making, αυτό τον καιρό μου βγαίνει έτσι. Είμαι σίγουρος άλλωστε ότι ο καθένας μας με τον τρόπο του στο κοινωνικό και επαγγελματικό του περιβάλλον συνεχίζει και αντιμάχεται τους εκάστοτε "Ελληναράδες".

      Διαγραφή
    2. Αυτό είναι και το στοίχημα όλων μας. Να λειτουργούμε αντι-ελληναράδικα στο χώρο που δραστηριοποιούμαστε. Και ίσως θα πρέπει να το κάνουμε με περισσότερο "θόρυβο" όσο κι αν είναι ενάντια στην ιδιοσυγκρασία μας.. Καλή δύναμη λοιπόν. Ελπίζω στην άνω τελεία ακριβώς για αυτό που ανέφερες. Το μή δημαγωγικό που για μένα σε χαρακτήριζε πάντα.

      Διαγραφή
  13. Ελληνάκι, μια προτροπή-συμβουλή: συνέχισε να γράφεις, αλλά μην αποδέχεσαι τα «βέλη» (και προς τα σένα και για σένα), ήτοι κλείσε τον σχολιασμό. Ξέρω, θα είναι μετά κοινωνικά «ακοινώνητο» δίκτυο, αλλά ιστολόγιο μπορεί να σημαίνει απλά ημερολόγιο στον ιστό. Κράτα τη διέξοδο των σκέψεών σου, είναι πολύ σημαντικό και ναι επηρεάζεις πολύ περισσότερο κόσμο απ'όσο νομίζεις.

    Όπως και να'χει, καλή συνέχεια σε ό,τι καταπιαστείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ελληνάκι, προσωπικά δεν δίνω δεκάρα τι λέγεται για τα γραφόμενά μου. Να εκφράζεις αυτά που πιστεύεις και να μην σκέφτεσαι μανιχαϊστικά. Η ηλιθιότητα είναι αήττητη αλλά κάποιοι επιμένουμε. Γράφε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ελληνάκι, προσωπικά έμαθα αρκετά πράγματα από το μπλοκ σου που πιστεύω ότι μπορούν να με κάνουν καλύτερο σαν άνθρωπο και πιο χρήσιμο στην κοινωνία. Αυτή η παύση μπορεί κάποτε να γίνει μια νέα αρχή για να εκφραστείς με μια νέα ταυτότητα μέσω ενός άλλου μπλοκ. Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να βρεις μια διαφορετική προσέγγιση για να σχολιάσεις το γίγνεσθαι. Καταλαβαίνω, μπορεί ίσως να αισθάνεσαι ηττημένος από την Ελληνική πραγματικοτητα μπορείς όμως να αρχίσεις να γράφεις και να σχολιάζεις το παγκόσμια γίγνεσθαι για παράδειγμα. Ξέρω ότι και εκεί τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, όμως σίγουρα θα βρεις υλικό που μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών για να συνεχιστεί η συζήτηση. Γιατί αυτό ίσως να λείπει περισσότερο αυτό τον καιρό. Απλές συζητήσεις. Καλή συνέχεια όποια και αν επιλέξεις να είναι αυτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Είμαστε αυτό που είμαστε "Σωστοί"... "Λάθος".... Το πιθανώτερο κάτι ανάμεσα Προφανώας όχι όλοι στον ίδιο βαθμό. Αλλά δεν έχουμε άλλη δυνατότητα από το να βαδίζουμε με τις δικές μας αλήθειες, τις δικές μας αρχές, τα δικά μας "χούγια" αφήνοντας μέσα μας τα μικρά απαραίτητα περιθώρια για να τρυπώσουσουν τα "αλλά" και οι αμφιβολίες ώστε οι καινούργιες "αλήθειες" που θα δημιουργηθολύν να είναι πιο ισχυρές.
    Δεν είσαι λοιπόν το "λάθος" εσύ και το ξέρεις. Για όσο διάστημα λείψεις- είμαι σίγουρος ότι θα επανέλθεις- θα λείψεις κι όχι μόνο στον γράφοντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Εντάξει, η κατάσταση είναι πιο απλή απ΄όσο δείχνει. Απλά το Ελληνάκι βιώνει αυτή τη στιγμή μια κατάσταση η οποία περιγράφεται συνοπτικά με το εξής ερώτημα: "έχω άραγε το δικαίωμα να νοιάζομαι για τους άλλους περισσότερο απ'όσο νοιάζονται οι ίδιοι για τον εαυτό τους;" Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αναπόφευκτα αρνητική, οπότε ακολουθεί μια περίοδος μαυρίλας και κατάθλιψης. Μέχρι τη στιγμή που θα καταλάβουμε οτι εξακολουθούμε να διατηρούμε στο ακέραιο το δικαίωμα να νοιαζόμαστε για τους εαυτούς μας όσο περισσότερο μπορούμε, οπότε μαυρίλα και κατάθλιψη τέλος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. θα είναι απώλεια αν σταματήσεις να γράφεις. Δεν εχεις δίκιο ότι κάτι μπορεί να το σχολίασες παλιότερα, τώρα οι εξελίξεις τρέχουν και οι συνθήκες είναι διαφορετικές.

    Θα σου πρότεινα μάλιστα να εγκαινιάσεις έναν κύκλο φιλοξενούμενων απόψεων, δηλαδή ποσταρίσματα αναγνωστών πάνω σε κύκλους θεμάτων. Ετσι θα γίνει πολύ πιό ζωντανή συζήτηση και θα δεις ότι δεν είσαι μόνος.

    Η Ελλάδα ΔΕΝ αρέσει ελληνάκι. Υπάρχουν 2 κατηγορίες Ελλήνων, αυτοί που βολεύονται και εκμεταλλεύονται το χάος που επικρατεί, την ανοργανωσιά και την διάλυση και αυτοί που κοιτάζουν μπροστά, που μπορούν να πάρουν το παιχνίδι πάνω τους αλλά δεν τους αφήνουν.

    Ξεκίνα με τις θεματικές συζητήσεις και θα διαπιστώσεις ότι η κοινωνία βράζει κάτω από την επιφάνεια. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που όλα θα αλλάξουν, δεν ξέρω όμως ποιός θα είναι ο καταλύτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Προσωπικά ειμαι αισιόδοξος. Θα σου σταθεί αδυνατο να σιωπήσεις. Και εμεις θα ειμαστε εδω, περιμένοντας να δώσεις λογια στις σκεψεις μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Προσωπικά ειμαι αισιόδοξος. Θα σου σταθεί αδυνατο να σιωπήσεις. Και εμεις θα ειμαστε εδω, περιμένοντας να δώσεις λογια στις σκεψεις μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Προσωπικά ειμαι αισιόδοξος. Θα σου σταθεί αδυνατο να σιωπήσεις. Και εμεις θα ειμαστε εδω, περιμένοντας να δώσεις λογια στις σκεψεις μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. ελπιζω σε διακοπες και οχι σταματημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Κι εμάς πάντως θα μας λείψεις αν το παρατήσεις....
    Έχω την αίσθηση πως απ' το μπλογκ σου ακούγεται η φωνή της λογικής, σπάνια φωνή στις μέρες μας και στον τόπο μας...
    Όλοι όσοι παλεύουμε για το αυτονόητο, όπως γράφει παραπάνω Το Λαγωνικό για τους πούστηδες, αλλά κι εμείς οι πρεζάκηδες, που σχετικά πρόσφατα ξεκινήσαμε να προσπαθούμε να κάνουμε τη φωνή μας ν' ακουστεί, χρειαζόμαστε να ξέρουμε πως υπάρχουν λογικές φωνές, σαν τη δική σου...
    Ελπίζω να σε ξαναδιαβάσουμε, να μην χαθείς......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Πάντως Ελληνάκι, θα πρέπει να επισημάνουμε και μια ομοιότητα που έχετε εσείς τα "Ελληνάκια" με τους "Ελληναράδες". Επαγγελματικά ως επί το πλείστον προσφέρετε υπηρεσίες αμφιβόλου χρησιμότητας στην εσωτερική αγορά, και άρα οικονομικά είστε το ίδιο άχρηστοι όσο εκείνοι.

    Αφορμή για να γράψω αυτό το σχόλιο στάθηκε το βιογραφικό της Χριστίνας Ταχιάου, που αναφέρεις στο άρθρο σου. Πρόκειται για τον ορισμό του παράσιτου. Και όμως, αυτό το παράσιτο ταϊζει το εγώ της με το πόσο διαφορετική και πολιτισμένη είναι, πόσο δεν ανήκει σ' αυτή τη χώρα κλπ κλπ.

    Ορίστε λοιπόν και μια ομοιότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Αν και δε συνηθίζω να σχολιάζω, σε διαβάζω, παρά τις πολλές μας ιδεολογικές διαφορές.
    Το τελευταίο διάστημα είμαστε πολλοί που νιώθουμε πως είμαστε αυτό το "λάθος" μέσα στον κόσμο των άλλων.

    Νομίζω πως μια προσωρινή σιγή είναι ευεργετική για την ψυχολογία μας.
    Εγώ, ας πούμε, απέχω όσο μπορώ από την επικαιρότητα και η τρέχουσα ανάρτησή μου αναφέρεται στο γυναικείο τένις.
    Και το ίδιο πρόβλημα το απρατηρώ και σε άλλους πολλούς που έχουν blogs και έγραφαν για την επικαιρότητα, μα τώρα τελευταία σίγησαν, γιατί φαίνεται πως δεν έχουν τί άλλο να πουν.

    Αυτά τα 3 χρόνια που περάσαμε ήταν πυκνά όσο 30 χρόνια φυσιολογικής ιστορικής πορείας.
    Και ειπώθηκαν όλα.
    Αλλά, παρόλα αυτά, η κοινωνία μας είτε βολεύεται στην ήττα είτε εκφασίζεται.
    Αυτά τα 3 χρόνια βγάλαμε τη μάσκα μας και κοιταχτήκαμε καλά στον καθρέφτη.
    Προς το παρόν ζούμε το σοκ της φάτσας που δεν περιμέναμε να αντικρύσουμε.
    Μακροπρόθεσμα όμως ελπίζω πως θα μας κάνει καλό.

    Σαν τον απελεύθερο δεσμώτη του μύθου του σπηλαίου του Πλάτωνα, που αρχικά τυφλώνεται από το ξαφνικό φως του πραγματικού κόσμου και θέλει να επιστρέψει στη σιγουριά του σκοταδιού της σκοτεινής σπηλιάς, αλλά στη συνέχεια συνέρχεται και αρχίζει και ψηλαφεί τα πράγματα.
    Καλή μας υπομονή λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Απλά κάνε ένα διάλειμμα.
    Βασικά όταν γράφεις δεν το κάνεις για τους άλλους, για σένα το κάνεις κυρίως. Είναι ένας τρόπος αυτοκάθαρσης, μια βαλβίδα εκτόνωσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. "Και το ελληνάκι παλιότερα έμπαινε στη διαδικασία να προσπαθεί να εξηγεί, να αποβάλλει αυτές τις ταμπέλες γιατί στο τέλος χανόταν η ουσία των γραφόμενών του."

    Πράγματι, μακρυά από ταμπέλες, αρκεί να μην ήταν αγανακτισμένος ο άλλος (που έπρεπε να είναι στο Σύνταγμα χειμώνα καλοκαίρι, μεσάνυχτα και μεσημέρι, με ήλιο ή βροχή για να σου αποδεικνύει τις αγνές του προθέσεις), ή να μην ήταν της άνω πλατείας ή της κάτω, ή να μην υποστήριζε κόμμα που δεν ενέκρινες ή να μην ήταν δημόσιος υπάλληλος και επίσης αρκεί να είχε ένα τεράστιο Φ ως ένδειξη του υποστηρικτή της Δράσης και φυσικά να μην ήταν από τους ελληνάρες κλπ. Ναι, αν προσπεράσουμε όλα αυτά, από ταμπέλες όντως δεν πέταγες ποτέ καμία, πάντα τις απέφευγες. Επίσης πάντα σε διέκρινε η υποβολή προτάσεων και λύσεων. Βέβαια. Εδεικτικός ο σύνδεσμος (ο ένας και μοναδικός) που παρέθεσες, που κατακρίνει τους παντες και τα πάντα αλλά δεν προτείνει ούτε μία λύση παρα καταλήγει στον ειρωνικό αφορισμό "φταίω εγώ" όπως ήταν κι εκείνο το ανέκδοτο που έλεγε ότι στο αντίθετο ρεύμα δεν είναι ένας οδηηγός αλλά χιλιάδες. Φυσικά θυμάμαι καλά ότι εσύ πάντα απαιτούσες λύσεις και προτάσεις από τους άλλους. Από την άλλη, ίσως να ήταν καλύτερα που δεν πρότεινες ποτέ κάτι παρά στεκόσουν στον σχολιασμό, γιατί αν σκεφτούμε ότι ως λυση πρότεινες τον Στέφανο Μάνο κατακρίνοντας ταυτόχρονα τους πολίτες που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία (με τα οποία κόμματα διέπρεψε ο Στέφανος!) σε κατατάσσει τουλάχιστον στις αριστοφανικές φιγούρες προκαλόντας γέλωτα. Θα αποδεχόμουν όλα όσα έγραψες αν δεν έβαζες την στάμπα του αδικημένου ή του μη κατανοήσημου, διότι δικαίωμα στην προσωπική άποψη έχουν όλοι. Άλλά εσύ το έχεις παρακάνει ρε φίλε. Σε κάθε περιπτωση λυπάμαι που σταμάτησες να γράφεις επειδή πιστεύω ότι ιδίως η μπούρδα πρέπει να αναδεικνύεται ώστε να καταλαβαίνει πιο εύκολα ο κόσμος κάποια πράματα.
    Καλή συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. χαίρομαι όχι επειδή δεν θα σε ξαναδιαβάσω αλλά διότι έγινες σοφότερος και πλεον δεν έχεις το μπλογκ (όπως το χρησιμοποιούσες)και είμαι σίγουρος, πολλά άλλα ανάγκη. Καλώς ήρθες στον κόσμο των... "λάθος"! Λοξίας κι εγώ και ως αρκετά μεγαλύτερός σου θέλω μόνο να σου πω να ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα ξαναφτάσεις στο σημείο να θες να εκφραστείς και ίσως ξαναφτιάξεις ένα μπλογκ ή κάτι τέτοιο αλλά θα το δουλεύεις εντελώς διαφορετικά. μέχρι τότε χαλάρωσε κι επεξεργάσου την σοφία που απέκτησες, έμπλεξες... :) Και πάλι, καλώς ήρθες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Αγαπητέ συνάδελφε ellinaki με ανεπίτρεπτη καθυστέρηση, γιατί έλειπα στο χωριό με διαδικτυακά προβλήματα, καταθέτω το σχόλιο μου. Αν και συμμερίζομαι πολλές από τις απόψεις σου, θέλω να εκφράσω τη λύπη μου για την απουσία σου και να σε παρακαλέσω ακόμη και να σε νουθετήσω -με το δικαίωμα της ηλικίας- για ταχεία επάνοδο. Η γραφή σου μας λείπει!
    Με εκτίμηση και αγάπη
    navarino-s

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Θα γράψεις όταν θα βρεις έναν έστω πειστικό λόγο για να γράψεις.
    Και θα χαρούμε ξανά το λόγο σου.
    Δεν είναι η επανάληψη. Είναι που οι Ελληναράδες εξακολουθούν να αυξάνονται, σαν αρρώστια στην χώρα αυτή.
    Δες κι εδώ, αν έχει νόημα, στο edito Δεκεμβρίου '13: http://www.e-keimena.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Φίλε μου σε παρακολουθούσα και κατά καιρούς σχολίαζα. Δεν συμφωνούσα σε κάποια μαζί σου, αλλά είναι μέρες τώρα που όλοι ξαναθυμήθηκαν τις Κάννες και το δημοψήφισμα του ΓΑΠ και έρχεσαι συνέχεια στο μυαλό μου με εκείνη την καταπληκτική ανάρτηση που είχες κάνει με τον τίτλο "στριπτίζ". Πόσο σωστά τα είχες γράψει.
    Σ' ευχαριστώ.
    Διάβαζα τις τελευταίες δηλώσεις Τσίπρα μια έντονη αηδία με κατέκλισε και για μια άλλη φορά βρήκα παρηγοριά στην θύμηση εκείνης της φοβερής ανάρτησης. όχι δεν είναι τρελός , και άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπω και εγώ.
    Πόσο σάπιοι είναι τελικά όλοι αυτοί που έχουν μια κάποια δυναμική να κυβερνήσουν αυτή την χώρα. Και πόσο θράσος όλοι όσοι ξεβρακώθηκαν τότε και κυκλοφορούν ακόμα γυμνοί και να καμώνονται τους τιμητές.
    Μόνο που τα τελευταία χρόνια κρύβουν και αίμα και πολύ πόνο. Και αυτά έχουν τον τρόπο τους να εκδικούνται.
    Πάμε όντως για Ourto. (Και εδώ μας πρόλαβες)
    Και πάλι σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Φίλε μου σε παρακολουθούσα και κατά καιρούς σχολίαζα. Δεν συμφωνούσα σε κάποια μαζί σου, αλλά είναι μέρες τώρα που όλοι ξαναθυμήθηκαν τις Κάννες και το δημοψήφισμα του ΓΑΠ και έρχεσαι συνέχεια στο μυαλό μου με εκείνη την καταπληκτική ανάρτηση που είχες κάνει με τον τίτλο "στριπτίζ". Πόσο σωστά τα είχες γράψει.
    Σ' ευχαριστώ.
    Διάβαζα τις τελευταίες δηλώσεις Τσίπρα μια έντονη αηδία με κατέκλισε και για μια άλλη φορά βρήκα παρηγοριά στην θύμηση εκείνης της φοβερής ανάρτησης. όχι δεν είναι τρελός , και άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπω και εγώ.
    Πόσο σάπιοι είναι τελικά όλοι αυτοί που έχουν μια κάποια δυναμική να κυβερνήσουν αυτή την χώρα. Και πόσο θράσος όλοι όσοι ξεβρακώθηκαν τότε και κυκλοφορούν ακόμα γυμνοί και να καμώνονται τους τιμητές.
    Μόνο που τα τελευταία χρόνια κρύβουν και αίμα και πολύ πόνο. Και αυτά έχουν τον τρόπο τους να εκδικούνται.
    Πάμε όντως για Ourto. (Και εδώ μας πρόλαβες)
    Και πάλι σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...